Silvia Defrance
Silvia Defrance studeerde aan de Koninklijke Academie voor Schone kunsten de opleiding Animatiefilm. De tekenfilm ‘Winston and Julia' waarmee zij afstudeerde was op verscheidene Internationale festivals te zien en kreeg een aantal prijzen toegewezen. De film werd ook door verschillende tv stations aangekocht waaronder ARTE.
Ze verrichtte digitaal videowerk voor Vlaamse televisiezenders en werkt momenteel aan de middellange auteursfilm ‘Candy Darling' met de steun van het VAF, de Stad Gent en de Provincie Oost-Vlaanderen. Zij was gedurende enkele jaren als gastdocente verbonden aan het atelier animatiefilm van Sint-Lukas Brussel. Als onderzoekster aan de Hogeschool Gent werkte zij mee aan het artistiek onderzoeksproject rond bewegingskwaliteiten in de audiovisuele compositie. Momenteel werkt ze aan een persoonlijk doctoraat in de kunsten aan dezelfde Hogeschool met de volgende vraagstelling: Waar ligt de grens tussen narrativiteit en abstractie in animatie?
Uit dit doctoraat heeft ze een theoretisch seminarie samengesteld dat in het huidig acadmiejaar 2007-08 zal aangeboden worden in de master opleiding aan de Hogeschool Gent, Departement Academie. In het najaar 2007 wordt het kinderboek Jumper en Pun waarvan zij de illustraties realiseerde, gepubliceerd in het kader van het tienjarig bestaan van de organisatie Childfocus.
Doctoraat in de Kunsten
"Spy Movie. Een onderzoek binnen het audiovisuele veld naar het ‘verborgen' potentieel van nieuwe media en animatie in zowel narratieve als non-narratieve structuren."
In "Spy Movie", een doctoraat in de kunsten, voert Dra. Sylvia Defrance een onderzoek binnen het audiovisuele veld naar het ‘verborgen' potentieel van nieuwe media en animatie in zowel narratieve als non-narratieve structuren. Via het format van een videodagboek worden verhaalstructuren afgetast door middel van nieuwe technologieën zoals een spycamera, sms, email enerzijds en nieuwe animatietechnieken anderzijds. Als reflectieve ruimte heeft dit onderzoek de esthetiek van intensiteiten van de Franse poststructuralist Gilles Deleuze zoals die in zijn filmboeken L'Image-mouvement (1983) en L'Image-temps (1985) vorm kreeg. Deleuze maakte immers zelf de opmerking dat een analyse van ‘Nieuwe Beelden' zijn project te buiten ging (Raessens, 2001, 73). Vertrekkende van dit kader wil dit onderzoek dan ook een stap verder zetten en een link leggen naar de mogelijkheden van de taal van de Nieuwe Media om de narratie te ontwrichten.